فیلم را ندیدم، فیلم میدان کاج سعادت آباد را! همین که نوشتند دلخراش کافی است تا بدانم من آدم دیدنش نیستم. وقتی ندیدم نمی توانم نظر بدهم ولی چیزهایی هست که ذهنم را درگیر کرده بود و که بی ربط با این ماجرا نیست. اینکه آدمها بترسند و جلو نروند و به نوعی عافیت اندیش باشند برایم خیلی عجیب نیست. نمی دانم چند نفر را می شود تصور کرد که حاضر باشند بروند جلوی آدمی بایستند که چاقو دستش هست و نشان هم داده که راحت ازش استفاده میکند. ولی چیزی که ناراحت کننده است ایستادن و تماشا کردن است. میدانم کسانی هستند که سریع به آمبولانس و پلیس زنگ می زنند ولی اینکه بایستی و نگاه کنی و فیلم بگیری...
واقعاً نمی دانم مردم ما شاید توی زندگی هیجان کم دارند که وقتی میبینند دو نفر دعوایشان میشود، ماشینی تصادف میکند، جایی آتش میگیرد و... همه چیز را ول میکنند و بدو بدو میروند جلو برای تماشا کردن. نمی دانم رد شدن از کنار این حوادث ضالمانه تر است یا ایستادن و تماشا کردن!!!
آنچه که قضیه را وحشتناکتر میکند این است که یک زمانی از سردی و بی احساسیِ غرب می گفتیم و از عقب ماندگیِ افغانستان و اعراب، حالا می بینم عین چی دارد سرمان می آید.
پینوشت: جدی باید اینجور مواقع به پلیس که زنگ میزنیم بگویم یک نفر دست بندِ سبز بسته دستش و رو کاغذ نوشته "مرگ بر دیکتاتور" تا پلیس چشم بر هم زدنی سر برسد. هر چند احتمالاً وقتی صحنه را ببیند میگوید گزارش غلط دادند و میرود و میگوید به واحد ما مربوط نمی شود! پس باید سریع یک چیز سبز بیندازیم روی ضارب تا دستگیر و محاکمه اش کنند :(


اگر اگر اگر از همین امروز شروع کنیم به اصلاح کِی درست میشود؟