قدیم ندیمها که یکی از اعضای خانواده که از شهر و دیارش دور می شد و تنها وسیله ارتباطی نامه بود، نگارنده یک نامه می نوشت بعد گیرنده یا گیرندگان همان نامه را چند بار می خواندند، تنها یا با هم. گاهی برای خودشان و گاه برای دیگران! کاری به اینکه کِی به کِی نامه ها می رسید به دست خانواده و بر عکس ندارم! چیزی که می خواهم بگویم این است که طرف یکبار نامه می نوشت. حالا اینکه گیرنده چند بار نامه را می خواند، خودش تنهایی یا برای دیگران، دیگر مساله نویسنده نبود، حرفش را یکبار زده بود و تمام شده بود. اما حال... حالا طرف باید هر اطلاعاتی از وضع روحی و جسمی و موقعیتی و... را به تعداد نفرات خانواده ارایه بدهد! سخت هم میشود اگر توجه کنی و سوال تکراری نپرسی. انگار گَپی بوجود می آید، چون معمولاً این سوالات سوالات پایه ای هستند که همه میپرسند و بعد از آنها هر کس با توجه به سن و سال و جنسیت و نوع رابطه با فرد مذکور وارد سوالات تخصصیِ خودش می شود!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر