این هوا، هوای دو نفره است؟

الان هوا محشراست! تهران دارد اون دورانش را میگذراند که خیلی راحت میتوانی عاشقش شوی! عاشق "تهران باران خورده".
هوای تهران اینطور که میشود یک حرف را زیاد می شنوم "این هوا، هوای دو نفره است!" از زن و مرد شنیدم، از مجرد و متاهل.
ولی من اصلاً قبول ندارم! به نظرم کاملاً برعکس، هوا یک هوای کاملاً یک نفره است!خودت تنها بزنی بیرون، بی هیچ بار و بندیلی، سبکِ سبک. پول بگذاری تو جیبت برای کرایه و شاید خوردن چای یا سوپ و نهایتاً یک موبایل، که تازه به نظرم کاملاً میشود ازش صرف نظر کرد! همین...بزنی بیرون، راه بیفتی تو کوچه و خیابان، هر وقت خواستی نفس عمیق بکشی و هوای پاک را بدی تو، هر وقت خواستی فقط به آن باد خنکی که به پوستت می خورد فکر کنی، اصلاً هر وقت خواستی فکر کنی و هر خواستی فکر نکنی! هر وقت خواستی به در و دیوار شهرت نگاه کنی و بگی چی میشد همیشه همینقدر تمیز بود، هر وقت خواستی به دار و درخت نگاه کنی...اصلاً خودت باشی و لذت بردن از آنچه که گاهی، آنهم خیلی کم، نصیبت میشود. من نمی فهمم یعنی چه که آرزو کنی یک چنین روزهای ویژه ای را در سال با کسی قسمت کنی! حالا یکی یک جای خوش آب و هوا و تر و تمیز باشد و این حرف را بزند باز یک چیزی، ولی ما...اینجا؟!آن وقت آدم توی همان اولین باران میگوید "این هوا، هوای دو نفره است!"؟